بدين قرينه بايد گفت كه بشارت ملائكه بدانها در حال مرگ است ، كه از اختيار بيرون رفته و دو راهى آنان به يك راهى تبديل شده است . و شاهد ديگر بر آنكه اين بشارت براى آنها در حال مرگست آنكه در آيه شريفه هست : وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ . « بشارت باد به شما به آن بهشت‌هائى كه سابقاً به آنها وعده داده شده‌ايد . » يعنى بهشت‌هائى كه در دنيا به شما وعده داده‌اند . و چون در حال موت يا قريب به موت ، دنيا گذشته است لذا ميگويند : كُنْتُمْ تُوعَدُونَ . ولى نسبت به اولياى خدا ، در دنيا به آنها بشارت داده مىشود ؛ چون در دنيا به مقام ولايت رسيده‌اند و خوف و حزن از آنها برداشته شده است و آنها بندگان خاصّى هستند جدا از سائر بندگان ، مُهر ولايت خدا بر آنها خورده شده و به آنها ميگويند : وَلىُّ الله . در قرآن كريم معناى نعمت همان ولايت است و همين معناى از ولايت در بسيارى از آيات قرآن مجيد بدقّت بيان شده است ؛ مانند اين آيه كريمه كه ولايت را به لفظ نعمت تعبير نموده است ؛ ميفرمايد : الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ * فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ « 1 »

--> ( 1 ) آيه 173 و 174 ، از سورهء 3 : آل عمران